Rokowanie odcinkowe

Rokowanie odcinkowe (Streckenprognose – Bleulera) dotyczy tylko danego posuwu choroby, a więc czynnościowego zespołu, który powikłał epigenetycznie podstawowy proces. Używając określenia obrazowego, mówi się czasem o rokowaniu wzdłuż przebiegu i w poprzek.                W schizofrenii i cyklofrenii rokowanie odcinkowe bywa przeważnie pomyślne, natomiast kierunkowe niepomyślne. W każdym innym cierpieniu psychicznym ten sam podział ma .zastosowanie, jeśli się rozważy strukturę etioepigenetyczną sprawy. A więc np. rokowanie           w delirium tremens odcinkowe bywa pomyślne, kierunkowe natomiast raczej niepomyślne, tzn. ostra psychoza alkoholowa ustąpi bez           ubytków, lecz alkoholizm przewlekły pozostanie. Rokowanie kierunkowe i odcinkowe zależy od stosunku, jaki zachodzi między natężeniem czynników etiopatogenetycznych,  a znaczeniem okoliczności patoplastycznych. Te ostatnie posiadają czasem dużą doniosłość, np. wpływy środowiskowe mogą wpływać niekorzystnie na proces ,schizofreniczny jako taki, a z drugiej strony rola czynników psycholeczniczych, ogólnie dzisiaj uznawana, stanowi właśnie świadome rozbudowywanie czynników patoplastycznych celem korzystnego oddziałania na przejawy choroby. Gdy czynniki reaktywne dołączą się do danej psychozy, mówi się o “psychogennej nadbudowie” psychozy. Czyimi ki patoplastyczne stanowią więc czynnościowy dodatek do czynników etiopatogenetycznych. Stwierdzenie to jest praktycznie doniosłe: jeżeli stawiamy rokowanie kierunkowe, to jest ono tym pewniejsze, im więcej objawów da się sprowadzić do czynników etiopatogenetycznych. Przewaga momentów patoplastycznych daje zawsze nadzieję na poprawę. Zasada powyższa dotyczy oczywiście rokowania w przypadku nieleczonym, tzw. rokowania samorzutnego (prognosis spontanea), które odróżniamy od rokowania leczniczego (prognosis therapeutica), polegającego     na przewidywaniu. przyszłego przebiegu choroby w razie jej właściwego leczenia. Podobnie przedstawia się ocena rokownicza przypadków,        w których główną rolę w powstawaniu objawów chorobowych przypisać trzeba czynnikom usposabiającym lub wyzwalającym przy słabym natężeniu podstawowego czynnika etiopatogenetycznego. Jeżeli stwierdzimy np., że posuw w przebiegu choroby wywołany został w głównej mierze jakimś czynnikiem zewnętrznym, takim jak uraz cielesny lub psychiczny, to rokowanie przedstawia się pomyślniej niż wówczas, gdy stwierdzimy duże natężenie czynnika etiopatogenetycznego przy braku lub przy nikłym nasileniu czynnika wyzwalającego. [podobne:  gabinet psychologiczny, gdynia psycholog, badania psychologiczne ]

Tags: , ,

Comments are closed.