b. Rokowanie odcinkowe (Streckenprognose -

b. Rokowanie odcinkowe (Streckenprognose – Bleulera) dotyczy tylkó danego posuwu choroby, a więc czynnościowego zespołu, który powikłał epigenetycznie podstawowy proces. Używając określenia obrazowego, mówi się czasem o rokowaniu wzdłuż przebiegu i w poprzek. W schizofrenii i cyklo- frenii rokowanie odcinkowe bywa przeważnie pomyślne, natomiast kierunkowe niepomyślne. W każdym innym cierpieniu psychicznym ten sam podział ma .zastosowanie, jeśli się rozważy strukturę etioepigenetyczną sprawy. A więc np. rokowanie w delirium tremens: odcinkowe bywa pomyślne, kierunkowe natomiast raczej niepomyślne, tzn. ostra psychoza alkoholowa ustąpi bez ubyt- ków, lecz alkoholizm przewlekły pozostanie. Rokowanie kierunkowe i odcinkowe zależy od stosunku, jaki zachodzi mię- dzy natężeniem czynników etiopatogenetycznych a znaczeniem okoliczności patoplastycznych. Te ostatnie posiadają czasem dużą doniosłość, np. wpływy środowiskowe mogą wpywać niekorzystnie na proces ,schizofreniczny jako taki, a z drugiej strony rola czynników psycholeczniczych, ogólnie dzisiaj uzna- wana, stanowi właśnie świadome rozbudowywanie czynników patoplastycz- nych celem korzystnego oddziałania na przejawy choroby. Gdy czynniki re- aktywne dołączą się do danej psychozy, mówi się o “psychogennej nadbudowie” psychozy. Czyimi ki patoplastyczne stanowią więc czynnościowy dodatek do czynników etiopatogenetycznych. Stwierdzenie to jest praktycznie doniosłe: jeżeli stawiamy rokowanie kierunkowe, to jest ono tym pewniejsze, im więcej objawów da się sprowadzić do czynników etiopatogenetycznych. Przewaga momentów patoplastycznych daje zawsze nadzieję na poprawę. Zasada po- wyższa dotyczy oczywiście rokowania w przypadku nieleczonym, tzw. roko- wania samorzutnego (prognosis spontanea), które odróżniamy od rokowania leczniczego (prognosis therapeutica), polegającego na przewidywaniu. przyszłego przebiegu choroby w razie jej właściwego leczenia. Podobnie przedstawia się ocena rokownicza przypadków, w których główną rolę w powstawaniu obja- wów chorobowych przypisać trzeba czynnikom usposabiającym lub wyzwala- jącym przy słabym natężeniu podstawowego czynnika etiopatogenetycznego. Jeżeli stwierdzimy np., że posuw w przebiegu choroby wywołany został w głów- nej mierze jakimś czynnikiem zewnętrznym, takim jak uraz cielesny lub psy- chiczny, to rokowanie przedstawia się pomyślniej niż wówczas, gdy stwier- dzimy duże natężenie czynnika etiopatogenetycznego przy braku lub przy nikłym nasileniu czynnika wyzwalającego. [podobne: , surówki bawełniane, zagęszczanie rzęs, kostiumy kąpielowe jednoczęściowe ]

Tags: , ,

Comments are closed.