Posts Tagged ‘psychologia pracy’

Nerwice ruchowe

Monday, December 12th, 2016

Pod tą nazwą zgrupowano nerwice polegające na mimowolnych ruchach pewnych grup mięśniowych, zasadniczo .podległych innerwacjom dowolnym. Największe znaczenie mają tu: tiki, jąkanie (o ile nie jest to nerwica oczekiwania) oraz kurcze zawodowe. Nerwice te stanowią często powikłanie organicznych spraw. Przez t i k rozumiemy szybkie skurcze mniejszych lub większych grup mięśniowych, powtarzające się rytmicznie raz po raz, zazwyczaj w bardzo krótkich odstępach czasu. Ruchy te odbywają się mimowolnie i wbrew woli . Jak długo mamy napiętą uwagę, udaje się na krótko ruchy te w pewnym stopniu powstrzymać, lecz niebawem znowu wracają. Najczęściej dotyczą one mięśni twąrzy, ale także i głowy oraz kończyn górnych. W rzadkich przypadkach bywają jeszcze bardziej uogólnione, obejmując równocześnie mięśnie twarzy, szyi, głowy i kończyn. Bywają jednostronne albo dwustronne. Tiki mają charakter jak gdyby niepotrzebnych automatyzmów, gdy żadnej uzasadnionej potrzebą ustroju czynności nie spełniają. Od dawna widzi się w nich (Oppenheim) na przymus zamienione ruchy odruchowe, obronne lub wrażeniowe W określeniu tym mieści się praktyczny podział orientacyjny. Istotnie jedne z tych tików wyglądają jak proste odruchy, chociaż nie widać podniety ten odruch wyzwalającej. Mogą to być jednorazowe, krótkotrwałe drgania jednego mięśnia lub jednej małej grupy mięśniowej. Tiki obronne obejmują już kilka grup mięśniowych i składają się na zborny ruch, który byłby celowy, gdyby zachodziła naprawdę jego potrzeba. Są to mrugnięcia, zmarszczenia czoła, prze- różne ruchy warg, ruchy głową jak gdyby dla strącenia z niej czegoś, pociąganie nosem, odchrząkiwanie, pokaszliwanie, poprawianie jak gdyby ugniatającego kołnierzyka, drapanie się gdziekolwiek itd. Tiki wyrażeniowe wzięły nazwę stąd, że wykonywane są tu ruchy mimiczne i gesty, którymi zazwyczaj uzewnętrzniamy pewne uczucia lub myśli, a więc np. gniewu, powściągnięcia się, pogardy, namysłu, podejrzenia, zachwytu itd. Tiki te polegają ma przygryzaniu wargi, zgrzytaniu zębami, zaciskaniu pięści, szczerzeniu zębów itd. Niektóre tiki podobne są do czynności, które wykonujemy w zakłopotaniu.         W ogóle różnorodność tych zjawisk bywa ogromna, gdyż polega ona na kombinacjach mięśni mimicznych, gestów i innych ruchów, po których zwykle odczytujemy przeżycia wewnętrzne drugich ludzi. [więcej w: Psycholog Wrocław, psychologia pracy, psychoterapeuta, psychoterapia wrocław , nerwica]

Nałogowe samogwałty u dzieci

Tuesday, July 12th, 2016

W Oddziale Psychiatrii Dziecięcej Kliniki Chorób Psychicznych w Gdańsku stwierdzamy z zasady, że powierzone naszej opiece dzieci z nałogowym samogwałtem natychmiast zapominają o  praktykach. Wyjątek stanowią rzadkie przypadki patologicznej masturbacji. Pojęcia tego używa się w stosunku do dorosłych, jeżeli mimo możliwości prawidłowych stosunków wolą uprawiać samogwałt. U młodzieży zachodzi masturbacja patologiczna, jeżeli jest uprawiana w postaci nie dającego się opanować nałogu. Imieliński i Jaklewicz (1961) opisali przypadek 12-letniej dziewczynki, która od 7 r.ż. uprawiała masturbację wielokrotnie w ciągu dnia i nocy różnymi sposobami; nie pomagały ani prośby, ani groźby, ani kary. Wiązano ją, wówczas mimo obietnic poprawy wywoływała orgazm pocierając uda o siebie. Napięcie emocjonalne wzmagało ten chorobliwy popęd. Leczenie oprócz leków sedatywnych polegało na intensywnym zaprzątaniu jej licznymi zajęciami w ciągu całego dnia, tak że chora kładła się wieczorem do łóżka do ostateczności znużona i ani chwili nie pozostawała sama, przy czym na temat masturbacji nie rozmawiano z nią. Opieka pielęgniarek nie miała też charakteru dozoru policyjnego. Pod koniec leczenia chora, która odznaczała się szczerością i pragnęła się z nałogu wyleczyć, sama powiedziała lekarzowi leczącemu, że nałóg już jej nie męczy. Nie wątpliwie   i .tutaj podstawową rolę odgrywają odruchy warunkowe. Dlatego dokładne zbadanie warunków środowiskowych, wśród których powstał nawykowy samogwałt, jest pierwszym obowiązkiem. Sprawa ma szeroki aspekt społeczny. Jeżeli chodzi o dzieci starsze, w okresie przedpokwitaniowym, to i tutaj obowiązują wyłuszczone powyżej zasady zapobiegawczolecznicze. Jednakże w razie stwierdzonego obiektywnie samogwałtu konieczne tu jest uświadomienie dziecka. Baczyć jednak należy, aby uświadomienie to nie stało się przypadkiem szkołą samogwałtu jak to, niestety, bywa. Niekiedy bowiem podejrzenie samogwałtu jest niesłuszne. Najbliższe otoczenie wysnuwa nierzadko wnioski w tym kierunku z takich- poszlak, jak bladość dziecka, nerwowość, złe postępy w nauce, roztargnienie, brak apetytu itd. Wywiad musi dokładnie ustalić, na czym opiera się podejrzenie. Wspomniane poszlaki są nader kruche. Konieczne jest dokładne przebadanie dziecka, aby wykryć przyczynę dziwnego zachowania się dziecka i innych objawów. W razie stwierdzonego niewątpliwie samogwałtu, który nie ustępuje mimo odwracania uwagi dziecka, konieczna jest rozmowa z dzieckiem. Powołany jest do tego tylko lekarz i to dobrze obznajomiony z zagadnieniami psychiatrii dziecięcej i psychoprofilaktyki. Odpowiedzialna ta sprawa ma liczne oblicza, z których najważniejsze leży              w płaszczyzn. nie psychiatrycznospołecznej. Istotnym bowiem warunkiem jest reedukacja środowiska, w którym przebywa dziecko. Wszystkie czynniki odpowiedzialne za zdrowie dziecka muszą być wciągnięte do współpracy. Dziecko, w którym środowisko umiało rozbudzić dążenia szlachetniejsze, któremu umiano zaszczepić poczucie estetyczne, w którym rozdmuchano zainteresowania ponad osobnicze, nie będzie szukało uciechy w samogwałcie. [hasła pokrewne:  Psycholog Wrocław, psychologia pracy, psychoterapeuta, psychoterapia wrocław ]