Rozpoznanie manii porażennej

Rozpoznanie manii porażennej ma szczególne znaczenie tam, gdzie proces rozpoczyna się od objawów maniakalnych. Trzeba umieć odróżnić objawy maniakalne od stanu wynikającego z organicznego upośledzenia uczuciowości wyższej, które prowadzi do wybryków przeciw obyczajowości. Rozróżnienie to ma wielką wagę, gdyż stan maniakalny może być leczony z powodzeniem metodami aktywnymi, podczas    gdy organiczne obniżenie hamulców uczucioworozumowych może doznać poprawy tylko po zastosowaniu leczenia gorączkowego                 lub penicylinowego. Dla ścisłości trzeba dodać, że rokowanie dotyczyć może wszystkich trzech okresów etioepigenetycznych. Rokowanie           w pierwszym okresie jest najbardziej niepomyślne. Nie posiadamy środków. leczniczych zdolnych wpłynąć korzystnie na psychopatię,          tak jak nie ma sposobów lekarskich, za pomocą których mogli byśmy zmienić prawidłową osobowość ludzką. Pozostają tu tylko sposoby wychowawcze, które należą do profilaktyki społecznej. W psychiatrii klinicznej jesteśmy z zasady w tym położeniu, że musimy oceniać osobowość prepsychotyczną retrospektywnie, a więc dopiero wówczas, gdy zbierzemy wywiad co do przeszłości chorego. Zagadnienie kliniczne polega na tym, że leczenie nie powinno się właściwie ograniczać do usunięcia zespołu psychotycznego lub psychonerwicowego czynnościowego i nie powinno się ograniczać do oddziaływania leczniczego na proces psychoorganiczny. W wielu przypadkach nie mamy prawa uważać za szczyt. marzeń przywrócenia chorego do stanu prepsychotycznego . Chociaż jest to zadanie bardzo trudne, jednak zdaje się. ono być obowiązkiem myśli zapobiegawczej, gdyż myślimy ponadto jeszcze o reedukacji ozdrowieńca, aby prepsychotyczną osobowość            o ile możności oczyścić z cech, które mogą kryć w sobie podatność na działanie czynników chorobotwórczych. Dla przykładu powiedzmy,      że nie wystarczy wyleczyć zespól histeryczny i nie wystarczy usunąć czynniki reaktywne, które były podłożem odczynu histerycznego. Mamy ponadto jeszcze obowiązek reedukowania osobowości histeroidnej, tak aby oduczyć ją reagowania na pewne czynniki reaktywne. Te dążenia do zmiany stereotypu dynamicznego, do zmiany nawyków i niekorzystnych odruchów warunkowych są już aktywnym wkraczaniem lekarza  w trudną do opanowania. dziedzinę pierwszego okresu etioepigenetycznego. [hasła pokrewne: leczenie depresji, nerwica, psychiatra warszawa ]

Tags: , ,

Comments are closed.