Rozróżnienie rozmaitych rodzajów powikłań

Rozróżnienie rozmaitych tych rodzajów powikłań w diagnostyce psychiatrycznej jest szczególnie trudne. Lekarze nie mający wprawy w logice medycyny bardzo często nie uwzględniają tych rozróżnień, nie zdając sobie sprawy z ich wagi teoretycznej i znaczenia w praktyce. Może dlatego będzie dobrze, jeśli na paru przykładach zobrazujemy zastosowanie w psychiatrii podanych powyżej rozróżnień pojęciowych               a    powikłanie przypadkowe (complicatio coincidentialis) zachodzi np. wówczas, gdy schizofrenik dozna urazu mózgu, po czym pojawią się   u niego typowe objawy zespołu psychoorganicznego. Objawy schizofrenii wraz z nowo przybyłymi objawami psychoorganicznymi będą razem tworzyły złożony obraz kliniczny. Dla laika lub, dla niewprawnego psychiatry, zwłaszcza gdy wywiad niedostatecznie informuje o tym,     co zaszło, jest rzeczą niemożliwą oddzielić w stanie psychicznym chorego zespół objawów psychoorganicznych. Czasem stwierdzenie koincydencji jest trudniejsze. Wyobraźmy sobie schizofrenika, który zaraził się kiłą i zapadł po latach na porażenie postępujące. Czy mamy prawo wyłączyć możliwość, że proces schizofreniczny stworzył warunki usposabiające do wystąpienia porażenia postępującego.                  Tylko z pewnym prawdopodobieństwem można się tu przychylić do zdania, że obydwa procesy chorobowe powstały niezależnie od siebie powikłanie o charakterze ilościowego rozszerzania się sprawy (elargatio quantitativa) jest w psychiatrii możliwością częstą. Wyobrażmy sobie schizofrenię paranoidalną, która na samym początku wyraża się objawami tak nikłymi, że tylko bardzo wprawny diagnosta potrafi chorobę   tę rozpoznać. Badając chorego po pewnym czasie stwierdzamy dalsze objawy należące do tego samego zespołu. Poprzedni obraz kliniczny doznał rozszerzenia ilościowego, nie dołączył się doń jednak żaden nowy, jakościowo odrębny zespół chorobowy. Inaczej natomiast wygląda powikłanie o charakterze jakościowego rozszerzania się sprawy (elargatio qualitativa). Tutaj wprawdzie również obraz kliniczny nie wykracza poza dotychczasową “warstwę”, jednakże wzbogaca się o nowe zespoły objawowe. Za przykład niech służy pojawienie się zespołu Korsakowa w przebiegu otępienia starczego, wskutek czego wytwarza się obraz prezbiofrenii. Podobnie zaklasyfikować trzeba częste przypadki powikłań różnych postaci schizofrenii innymi zespołami schizofrenicznymi lub innymi. zespołami . czynnościowymi nieschizofrenicznymi. Wyobraźmy sobie przytoczony powyżej przykładowo przypadek schizofrenii paranoidalnej. U chorego pojawiają się w pewnym okresie objawy zespołu .katatonicznego, tak iż powstaje złożony obraz schizofrenii paranoidalno katatonicznej. To samo dotyczy katatonii hipokinetycznej, gdy wzbogaci się o ob- jawy zespołu kataleptycznego. [hasła pokrewne: gabinet psychologiczny, gdynia psycholog, badania psychologiczne ]

Tags: , ,

Comments are closed.