Ssanie palca wywodzi sie z

Ssanie palca wywodzi się z zasady bezpośrednio z fizjologicznego odruchu ssania u noworodków i niemowląt. Prowadzi do tego nawyku rozpowszechnione sto- sowanie smoczków. W wielu przypadkach rolę smoczka obejmuje palec. Można zau- ważyć, że ssanie smoczka lub palca sprawia dziecku wyraźne zadowolenie. Wyjęcie takiego przedmiotu z ust wywołuje oznaki niepokoju, powoduje płacz. Włożenie do ust smoczka lub własnego palca powoduje natychmiastowe uspokojenie dziecka. W większości przypadków równocześnie z przejściem na zwykle pożywienie nawyk ten ustępuje. Niekiedy jednak utrzymuje się nadal. Można spotkać jeszcze kilkulet- nie dzieci ssące uporczywie własny palec, przeważnie kciuk. Zakazy, pogróżki, kary i obietnice nagrody za zaniechanie tego nawyku nic nie skutkują. Czasem można zauważyć, że dzieci przyjemności tej oddają się po kryjomu. Nawyk ten uchodzi za rzecz niewinną, chociaż jest niehigieniczny i nieestetyczny. W cięższych przypadkach palec ma znamiona “skóry praczki”. Zazwyczaj jeszcze w okresie przedszkolnym nawyk ten ustępuje samorzutnie. Najskuteczniejszym leczeniem zdaje się być zakła- danie dziecku rękawiczki, przynajmniej na jeden palec. Dłubanie w nosie jest nawykiem znacznie wstrętniejszym, spotykanym na- wet jeszcze u dorosłych. Wskutek dłubania dochodzi do krwawień i do zakażeń błony śluzowej nosa. Mimo mocnych postanowień poprawy nawykowe te czynności ponawiają się ustawicznie, przy czym dokonywane bywają bezwiednie, nawet przez sen, także na oczach ludzi. Stany lękowe i zdenerwowanie wyraźnie nasilają sprawę. Zazwyczaj chodzi tu o objaw ogólniejszego stanu psychonerwicowego. lMetody psy- chagogiczne naj prędzej prowadzą do wyleczenia. [przypisy: , Szkoła tańca Poznań, tusz do rzęs, medycyna estetyczna ]

Tags: , ,

Comments are closed.