Rokowania w psychiatrii

Ustalając rokowanie w psychiatrii, musimy zawsze uwzględniać rozległe różnorakie czynniki, a więc obarczenie dziedziczne, konstytucję, wczesne i późniejsze wpływy środowiskowe, osobowość prepsychotyczną, przeżycia wewnętrzne chorego, przypadkowe warunki życiowe, dotychczasowy przebieg cierpienia itd. Zasadniczą rolę w prognostyce odgrywa oczywiście czynnik etiopatogenetyczny, nawet jeśli jego istoty  nie znamy, znamy bowiem przejawy kliniczne jego obecności w ustroju. Jak już wskazywaliśmy powyżej, w każdym przypadku rokowanie ustalamy osobno co do organicznego podłoża choroby psychicznej i co do nawarstwionego zespołu psychotycznego czynnościowego. Podział ten na ogół pokrywa się z przyjętym w piśmiennictwie podziałem . Rokowanie kierunkowe, przez które rozumie się przewidywanie co do przebiegu choroby w jej ogólnej dążności w dalszym życiu chorego. Przewidywania nasze opierają się na klinicznej znajomości charakteru czynnika chorobotwórczego i jego osobniczego natężenia w dotychczasowym ujawnianiu się. Dla przykładu możemy przytoczyć takie procesy chorobowe, jak alkoholizm przewlekły, porażenie postępujące, otępienie miażdżycowe i starcze; wymienione procesy, gdyby ich nie leczyć, zmierzają w kierunku organicznego otępienia. Czynnik etiopatogenetyczny schizofrenii i padaczki samoistnej rozstrzyga    w kierunku przewlekłości procesu, jednakże stan zejściowy różni się znacznie w obu tych sprawach. W cyklofrenii rokowanie kierunkowe zależy od nasilenia podłoża swoistego, które jest natury przewlekłej i warunkuje pojawianie się nawrotów psychotycznych częstszych lub rzadszych, bardziej lub mniej ciężkich . [więcej w: gabinet psychologiczny, gdynia psycholog, badania psychologiczne ]

Tags: , ,

Comments are closed.