Zagadnienie samogwałtu u dzieci

Zagadnienie samogwałtu u dzieci. Pewne przejawy życia płciowego u dziecka można zauważyć już bardzo wcześnie. Nawet w drugim roku życia   i jeszcze wcześniej widuje się u chłopców wzwód prącia. Zjawisko to musi być związane z pewnymi doznaniami, gdyż dziecko uspokaja się wówczas, nieruchomieje, jakby zastygało w napięciu uwagi. Można też zauważyć, że zachodzi jakieś skojarzenie między doznaniami związanymi z oddawaniem moczu i kału a płciowymi. Fizjologicznie tłumaczy się to faktem, że w rdzeniu krzyżowym blisko z sobą sąsiadują centrum geidtospinale, anospinale i vesicospinale. Ośrodki te drogą promieniowania mogą na siebie wzajemnie wpływać. Zwłaszcza we wczesnym okresie rozwojowym promieniowanie takie jest umożliwione wskutek niedostatecznej ilości szlaków nerwowych. Ośrodki te podlegają już wcześnie nadrzędnym ośrodkom górnych odcinków ośrodkowego układu nerwowego, dzięki czemu związek z życiem psychicznym jest wysoce prawdopodobny. Chociaż struktura gruczołów płciowych ukształtuje się definitywnie dopiero w okresie pokwitania, np. jeśli chodzi o tworzenie się nasienia, to jednak czynność wewnątrzwydzielnicza w służbie układu korowotrzewiowego zaczyna się już w najwcześniejszym okresie rozwojowym. Już wcześnie może się u bardzo małych dzieci pojawić dążność do mechanicznego powtarzania i wywoływania doznań płynących    z narządów płciowych. Prowadzi to do zjawisk wczesnodziecięcego samogwałtu u chłopców i dziewcząt. Życie płciowe nawet u małych dzieci może się przejawiać nie tylko pod postacią samogwałtu ale i zabaw płciowych między dziećmi tej samej lub odmiennej płci. Pomijamy tu poza tym możliwości uwiedzenia dzieci przez dorosłych. Samogwałt dziecięcy nie jest, jak się często sądzi, aktem mechanicznym, lecz wiąże się             z zasady z wyobrażeniami seksualnymi. Zaciekawienie życiem płciowym występuje również już w pierwszych latach życia. [patrz też: pomoc psychologiczna, poradnia psychologiczna, porady psychologiczne ]

Tags: , ,

Comments are closed.